Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Είναι πάντα μαζί

Χρόνια πολλά δεν έβλεπα, κανένανε στον ύπνο. Μόνο στον ξύπνιο, το μυαλό, με πήγαινε σ΄ αυτούς! Χρόνια πολλά στον ύπνο μου, έβλεπα μόνο πόνο. Κι όταν ξυπνούσα, χαίρομουν, που ήμουν ζωντανός! Τώρα, στο μαξιλάρι μου σαν γέρνω να ξαπλώσω, ξέρω, πως η μανούλα μου είναι εκεί κοντά! Κι όταν, γυρίζω το πλευρό τον βλέπω με κοιτάει, μ΄ ένα μικρό χαμόγελο που δεν πονάει πιά!

Η αλήθεια για τις συντάξεις μας ...

και η απάτη του θίασου Κατρούγκαλου – Αχτσιόγλου Θα μειωθούν, δεν θα μειωθούν; Αφού παίχτηκε η κολοκυθιά για έναν ολόκληρο χρόνο και 2 εκατομμύρια συνταξιούχοι δοκίμασαν τα νεύρα, την υπομονή και την πίεση τους, δόθηκε επιτέλους μία ημι-απάντηση. Μετά τις συμφωνίες για τα ματωμένα υπερπλεονάσματα (και για όσο θα υπάρχουν αυτά) η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ εξασφαλίζοντας την ανοχή των συνεταίρων της, κατάργησε την μία μείωση που είχε ψηφίσει για τις 1/1/2019 αλλά άφησε να τρέχουν όλες οι υπόλοιπες. Ο φιλικός της τύπος, ο οποίος σήμερα είναι αρκετός και τα φιλικά της ΜΜΕ, αξιοποίησαν επικοινωνιακά όλο αυτό το παιχνίδι επικεντρώνοντας την προπαγάνδα τους αποκλειστικά και μόνο στην ΜΙΑ μείωση ξεχνώντας όλες τις υπόλοιπες. Από πίσω τους και όλοι οι πρόθυμοι να υπηρετήσουν τη νεοφιλελεύθερη πολιτική της, από θέση ισχύος βέβαια και αφού έχουν λύσει τα προσωπικά τους προβλήματα. Είναι όλοι αυτοί που μεταφορικά ονομάζω: Θίασος Κατρούγκαλου – Αχτσιόγλου! Αυτά τα παλληκάρια λοιπόν πο...

Απολύσανε το Λύκο.

Τάμαθες, απολύσανε εχθές αργά το Λύκο, του είπαν δεν τον χρειάζονται να πα΄ να τσακιστεί, τον είδα που ψαχνότανε στη μόρτα στο Λαρίσης κάποιο βαγόνι γύρευε, για πάντα να κρυφτεί. Την άλλη τονε βρήκανε μόνο και παγωμένο στο ένα χέρι κράταγε τα ένσημα σφιχτά, στο άλλο το βιβλιάριο υγείας σφραγισμένο δε φαίνεται να έκοψ΄ αποκόμματα πολλά. Τάμαθες, απολύσανε εχθές αργά το Λύκο, του έδωσαν βοήθημα και για παρηγοριά, υπομονή του είπανε να κάνει. Τόσα χρόνια, εξόδευε ο «σπάταλος» απ΄ όλους, πιο πολλά.

Περνούν τα χρόνια όταν γερνάς

Περνούν τα χρόνια όταν γερνάς και πια δεν σταματάνε σαν το ποτάμι σε κυλούν στη θάλασσα σε πάνε Θα σταματήσω τον καιρό να τον γυρίσω πίσω όταν τ΄ αστέρια τη νυχτιά μπορούσα να μετρήσω Περνούν τα χρόνια όταν γερνάς και δεν τα προλαβαίνεις στην ανηφόρα σταματάς κι όλο την κατεβαίνεις

Να παλέψουμε μαζί

Έφτασε τώρα ο καιρός κι εγώ ν΄ ακολουθήσω, χιλιάδες συμπατριώτες μας που φύγανε μακριά, η δόλια η πατρίδα μας, πια δεν μπορεί ν΄ αντέξει να έχει στην αγκάλη της, όλα της τα παιδιά. Δε φταίει η πατρίδα μας για το κατάντημά μας, φταίνε αυτοί που πούλησαν όλα της τα προικιά, αντί να φύγεις μείνε δω, μαζί μας να παλέψεις να διώξουμ΄ απ΄ τον τόπο μας, ετούτα τα θεριά. Αν δεν παλέψουμε μαζί δε θάβρουμε το δίκιο, χώρια, μας κλέβουν το ψωμί μας κλέβουν και το ΄νοίκιο Δεν έχω πλέον αντοχές, κουράστηκα να δίνω, αφού όλα προδόθηκαν και δεν πιστεύω πια, τα μόνα που μου άφησαν και πρέπει να δουλέψω είσαι εσύ αγάπη μου, εσύ και τα παιδιά. Στο είπα, θα στο ξαναπώ και δε θα σταματήσω Η ξενιτειά δεν έλυσε προβλήματα πολλά Θα χάσεις την πατρίδα σου, θα χάσεις τους δικούς σου Και η ψυχή σου μοναχή, θα κλαίει και θα πονά.