Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2016

ΘΕΛΩ ΓΥΝΑΙΚΕΣ




Θέλω γυναίκες όμορφες
Ασπρούλες και αφράτες
Τις θέλω με μακρυά μαλλιά
Ξανθές γαλανομάτες.

Θέλω γυναίκες όμορφες
Φελλάχες βεδουίνες
Μελαχρινές από το Φέζ
Του νότου αραπίνες

Θέλω γυναίκες όμορφες
Με καστανά ματάκια
Με καφεκόκκινα μαλλιά
Στο μάγουλο λακάκια

Θέλω γυναίκες όμορφες
Και από την Ασία
Λένε ότι απ΄τον έρωτα
Πας στην Αθανασία

Θέλω γυναίκες όμορφες
Μα εσύ αγαπημένη
Είσαι η πιο όμορφη
Σ΄όλη την οικουμένη.

ΠΟΥ ΤΗ ΒΡΗΚΑ!!!




Μούκανε το βίο μου
Πιο μαύρο κι απ΄το μαύρο
Τέτοιο καλπάζοντα ιό
Ποτέ να μη ξανάβρω

Βρε τι νούμερο είν΄ αυτό
Και που τηνε βρήκα
Εγώ πήρα βάσανο
Άλλοι πήραν προίκα

Μόλις βγάλω το κλειδί
Για να γυρίσω σπίτι
Αρχίζει να με ψέλνει
Με κάνει αρχιμανδρίτη

Το ψάρι μου το έψησε
Στο πάνω κάτω χείλι
Με ρούφηξε με τρέλανε
Εμπρός τρεχάτε φίλοι!!!

Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2016

ΔΗΛΩΣΗ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΜΕΤΑ ΤΗ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ



Άγιοι Ανάργυροι 16.2.2016

Φίλες και φίλοι,
            προσπαθήσαμε να προειδοποιήσουμε με κάθε πρόσφορο τρόπο, τόσο μέσα από προηγούμενη ανακοίνωση μας όσο και μέσα από προφορικές συζητήσεις με αρκετά στελέχη και μέλη της ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, για τον κίνδυνο της πλήρους μεταστροφής της σε  μνημονιακή δημοτική παράταξη, προσδεμένη άκριτα τόσο στην αντιλαϊκή πολιτική της δημοτικής αρχής του κ. Σαράντη όσο και στην νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης.

Παλεύαμε στις συνεδριάσεις του συντονιστικού (μαζί με άλλα μέλη του) για να παρθούν αποφάσεις, που να είναι σύμφωνες με τις προεκλογικές διακηρύξεις της παράταξης. Ακόμη και όταν παίρναμε κάποια τέτοια απόφαση, όπως π.χ. να καταθέσουμε ψήφισμα για τους πλειστηριασμούς, αυτό δεν γινόταν ποτέ!!!

Η στάση του επικεφαλής της δημοτικής παράταξης και 2 δημοτικών συμβούλων στο τελευταίο δημοτικό συμβούλιο, μας έπεισε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποφασίσει να μετατρέψει την παράταξη σε κομματική παράταξη του, πιστό υπηρέτη της πολιτικής του ενάντια σε κάθε προεκλογική της δέσμευση.

Αυτό φάνηκε όταν, στο τελευταίο δημοτικό συμβούλιο η ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ κατέθεσε πρόταση ψηφίσματος που να καταδικάζει τις προτάσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ για το ασφαλιστικό, τις επονομαζόμενες, σχέδιο «Κατρούγκαλου». Δεν θα κάνουμε εδώ ανάλυση για το περιεχόμενο του θεωρώντας ότι οι πολίτες έχουν ενημερωθεί αρκετά. Ο Δήμαρχος κατά την προσφιλή του τακτική, όταν κάποια παράταξη καταθέτει κάποιο ψήφισμα να καταθέτει και αυτός, κατέθεσε αμέσως ένα δικό του το οποίο ουσιαστικά έδινε άλλοθι στην κυβέρνηση για να συνεχίσει το έργο της.

Μπροστά σε ένα τέτοιο σοβαρό γεγονός που έχει ξεσηκώσει όλη την κοινωνία, όπως είναι το ασφαλιστικό, ο επικεφαλής της ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ αντί να συνεννοηθεί με τους άλλους δημοτικούς συμβούλους της παράταξης για το ποια στάση πρέπει να κρατήσει η παράταξη, ζητώντας ακόμη και διάλειμμα, υπερψήφισε μαζί με 2 συμβούλους το ψήφισμα του Δημάρχου!!!

Τρεις σύμβουλοι της ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ψήφισαν λευκό και ένας ψήφισε το ψήφισμα της ΛΑΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ, ενώ έλειπαν 2. Αυτή ήταν με ευθύνη του επικεφαλής, η στάση της παράταξης που διεκδίκησε και για 200 μόνο ψήφους, δεν κατάφερε να πάρει τη Δημαρχία!!!

Φίλες και φίλοι,
            το σχέδιο «Κατρούγκαλου» για το ασφαλιστικό είναι ένα από τα σημαντικά άρθρα του μνημονίου που υπέγραψε το καλοκαίρι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, απόφαση που οδήγησε σε  σημαντικές πολιτικές εξελίξεις.

Όσοι διάβασαν τις αναλύσεις για το ασφαλιστικό θα έχουν διαπιστώσει ότι, δεν είναι μια ακόμη μνημονιακή ή νεοφιλελεύθερη μεταρρύθμιση που απλώς θα προσθέσει μερικά ακόμη βάρη στις πλάτες των ασφαλισμένων. Το σχέδιο «Κατρούγκαλου» είναι η τελική παρέμβαση στο ασφαλιστικό που οδηγεί στην «νέα σύνταξη» δηλαδή στην ισοπέδωση και στη φτωχοποίηση τόσο των ήδη συνταξιούχων όσο και των νέων αφού σταδιακά θα ισχύει αυτό που ονομάζεται «νέα σύνταξη».

Σαν τέτοιο όφειλαν όλοι οι σύμβουλοι που διατηρούν έστω ελάχιστη συνειδησιακή αντίσταση σε αντιλαϊκές πολιτικές όχι μόνο να υπερψηφίζουν ψηφίσματα, ή να καταθέτουν δικά τους, που να καταδικάζουν τέτοιες πολιτικές, αλλά και να πρωτοστατούν σε αγώνες για την ανατροπή τους.

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, διάδοχος της ΑΠΟΔΡΑΣΗΣ των Αγίων Αναργύρων και της ΕΞΟΔΟΥ του Καματερού σύμφωνα με τις θέσεις, τις αρχές και τις διακηρύξεις της, ήταν μια αυτοδιοικητική παράταξη κινηματική, αντιμνημονιακή. Αντιγράφουμε μάλιστα από τις διακηρύξεις μας:

«Οι υποστηριχτές των μνημονίων και των κυβερνητικών κομμάτων για ευνόητους λόγους δεν θέλουν αυτές οι δημοτικές εκλογές να έχουν πολιτικό χαρακτήρα γιατί πιστεύουν πως μπορεί να ξεχάσουν οι πολίτες μπροστά στην κάλπη τι έζησαν όλα αυτά τα χρόνια και να μην σκεφτούν τι πρόκειται να ζήσουν τα χρόνια που έρχονται αν συνεχιστούν αυτές οι πολιτικές. …………………………………......................

Να πουν τέρμα στα μνημόνια και την καταστροφή………………………………………………
Όπως αυτοί ανέτρεψαν κάθε πτυχή της ζωής μας, έτσι και εμείς θα πρέπει να τους ανατρέψουμε σε όλα τα επίπεδα. …………..
Να διαμηνύσουμε ξεκάθαρα με την ψήφο μας πως δεν θέλουμε ένα δήμο που θα είναι πεδίο εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών.
Θέλουμε μια αυτοδιοίκηση η οποία δεν θα υπακούει στις εντολές της τρόικα για απολύσεις, κατάργηση κοινωνικών δομών και ιδιωτικοποιήσεις.»

«Οι αυτοδιοικητικές εκλογές και οι Ευρωεκλογές πρέπει να αντιμετωπιστούν με κοινό κριτήριο. Με το κριτήριο της ανατροπής των μνημονιακών πολιτικών. Αυτό άλλωστε είναι εκείνο το οποίο φοβούνται και βαφτίζουν τους υποψηφίους τους αντιμνημονιακούς και ανεξάρτητους, παιδιά της διπλανής πόρτας, φίλους από τα παλιά, αναγεννημένους εν έτει 2014! Γιατί η υπερψήφιση των αντιμνημονιακών υποψηφίων δημάρχων και περιφερειαρχών είναι πλήγμα στις πολιτικές των μνημονίων»

Σε άλλο σημείο η διακήρυξη ήταν πιο σαφής και πομπώδης:

«ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΙ ΟΡΝΤΙΝΑΝΤΣΕΣ ΤΩΝ ΕΠΙΛΟΓΩΝ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ. ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΛΕΜΕ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ, ΕΝΝΟΟΥΜΕ ΟΛΩΝ»

Φίλες και φίλοι,
            σε όλη τη διαδρομή μας δε διστάσαμε να συγκρουστούμε με αντιλαϊκές, νεοφιλελεύθερες και μνημονιακές πολιτικές ακολουθώντας δύσκολους και όχι εύκολους δρόμους. Η υποταγή της ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ στη μνημονιακή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ μας βρίσκει κάθετα αντίθετους και μας υποχρεώνει στη δύσκολη και οδυνηρή απόφαση, να καταθέσουμε την παραίτηση μας από την ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ και κατ επέκταση και από συντονιστικό της, στο οποίο μας τίμησαν τα μέλη της με την ψήφο τους.

Καλούμε καταρχήν τους δημοτικούς συμβούλους και τα μέλη του συντονιστικού της ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ να πάρουν δημόσια θέση γι αυτή τη μετάλλαξη της παράταξης διαφορετικά τόσο στη δική μας συνείδηση όσο πιστεύουμε και στη συνείδηση του κόσμου, θα θεωρηθούν δικαίως συνυπεύθυνοι.

Συνεχίζουμε να παλεύουμε για την κινητοποίηση και συσπείρωση όλων των κατοίκων του δήμου που ψήφισαν την Αλληλεγγύη  και όχι μόνο, στην υπεράσπιση των θέσεων και αρχών της.

Καλούμε το κάθε μέλος και τον κάθε φίλο της ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, που παρακινήθηκε από τις αρχές και τα οράματα της και όχι από τις σειρήνες του μικρορουσφετιού και του προσωπικού βολέματος, να συνεχίσει τον αγώνα για την υπεράσπιση αυτών των θέσεων.

Παραμένουμε στο πλευρό του κάθε πολίτη που αγωνίζεται για τον Άτταλο, για τη χαβούζα της Φυλής, για το Πάρκο Τρίτση, για να μην πνίγεται κόσμος στις πλημμύρες, για τους πλειστηριασμούς, για να μην περάσουν οι μνημονιακές πολιτικές στην αυτοδιοίκηση.

Σε αυτόν τον αγώνα θα συνεχίσουμε να είμαστε παρόντες..


Τα πρώην μέλη του Συντονιστικού
Παναγιώτης Τερζόγλου

Βασίλης Τουργέλης

Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2016

ΠΡΩ.ΤΑ.ΣΥ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΩΝ




ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ για ένα ΤΑΞΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
ΑΘΗΝΑ 3/2/2016

Ρίχνοντας πλέον και το τελευταίο πέπλο αυτοσυγκράτησης και υλοποιώντας εντολές του κομματικού τους φορέα, να μετατραπούν σε «καθαρό» συνδικαλιστικό φορέα του ΣΥΡΙΖΑ (γι αυτό και η αναφορά στη ΣΥΜΜΑΧΙΑ στην τελευταία παράγραφο), το ΔΙΚΤΥΟ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΩΝ με την τελευταία του ανακοίνωση, με ημερομηνία 2/2/2016 μετατρέπεται πλέον και φανερά σε κυβερνητική παράταξη.

Παρά το ότι στην ανακοίνωση γίνεται αναφορά, τόσο στην αντίθεση του Δικτύου στα μνημόνια όσο και στην ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και ΕΕΣΣΤΥ, στην επόμενη παράγραφο υπάρχει η εξής αναφορά: Με το  προτεινόμενο  σχέδιο νόμου για το ασφαλιστικό το οποίο απορρέει  από την μνημονιακή   υποχρέωση  που επιβλήθηκε από τους  εκβιαστές  δανειστές  του Ιουλίου …  η οποία αναφορά δηλώνει την απόλυτη υποταγή στην κυβερνητική επιχειρηματολογία.

Η αποδοχή αυτής της επιχειρηματολογίας από το Δίκτυο δεν αθωώνει μόνο το ΣΥΡΙΖΑ και το ΑΝΕΛ αλλά και κάθε κόμμα που θα ισχυριστεί ότι δεν συμφωνεί με τα μέτρα που περιλαμβάνονται στο μνημόνιο αλλά … επιβάλλονται από τους κακούς ευρωπαίους!!!

Η δεύτερη τρανταχτή περίπτωση αφορά το ασφαλιστικό. Ενώ ισχυρίζονται (για τα μάτια του κόσμου) ότι διεκδικούν (άρα συμφωνούν) τη διατήρηση του κοινωνικού αναδιανεμητικού χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης, παρακάτω αντέγραψαν μάλλον από τον Κατρούγκαλο την εξής παράγραφο: Να συνδεθεί η πορεία των μικρών και μικρομεσαίων συντάξεων με την θετική εξέλιξη των δημοσιονομικών μεγεθών, ώστε να βελτιωθεί όχι μόνο το «εθνικό» ποσό της σύνταξης, αλλά και το ποσοστό αναπλήρωσης του ανταποδοτικού τμήματος ιδίως για τις προαναφερόμενες συντάξεις.
Εάν αυτό δεν είναι ο ορισμός της κυβερνητικής παράταξης και της συνδικαλιστικής απάτης, τότε δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να είναι. 
Συναδέλφισσες, συνάδελφοι
Η κυβέρνηση δεν θα υποχωρήσει εύκολα. Θα υποχωρήσει μόνο όταν ηττηθεί.
Παρά τις προσπάθειες της, όλο και περισσότερος κόσμος αφυπνίζεται και κατεβαίνει στο δρόμο. Πρέπει να πιστέψουμε ότι ούτε αυτή η κυβέρνηση είναι ανίκητη. Να μην αφήσουμε αυτήν την απεργία να πάει χαμένη.
Όλοι οι σιδηροδρομικοί στο δρόμο. Για να μην περάσουν οι ιδιωτικοποιήσεις. Για να μην περάσει το ασφαλιστικό που εξαθλιώνει παλιούς και νέους συνταξιούχους και ασφαλισμένους.
ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ
ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ 10.30 ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΝΙΓΓΟΣ

Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2016

Να μιλήσουμε όλοι για τον πατέρα μας!!! Το αξίζει!!!





Ζήλεψα με όλους αυτούς που μιλάνε για τους προγόνους τους και σκέφτηκα: γιατί, εγώ δεν έχω δικαίωμα να μιλήσω γα τον πατέρα μου; O δικός μου πατέρας δεν έκανε τίποτα ώστε να αξίζει να μιλήσω γι αυτόν με περηφάνεια; Για να δούμε λοιπόν; Εμένα τι μου άφησε ο δικός μου πατέρας;

Λεγόταν Αθανάσιος Τερζόγλου του Αντωνίου και της Φωτεινής. Γεννήθηκε το 1926 στο Σιδηροδρομικό Σταθμό Αγγίστας και ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας. Το πρώτο παιδί της οικογένειας ήταν η Μαγδαληνή, όνομα από την γεννήτορα των Τερζογλαίων, είχε παντρευτεί τον ελληνοαμερικανό Pete (Παναγιώτη) Dickson, έμενε στο Οχάιο και είχαν 4 παιδιά. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι, το μεγαλύτερο της παιδί, ο Τσάρλυ είχε την ίδια ηλικία με τον πατέρα μου!!!

Το δεύτερο παιδί ήταν ο Στρατής. Ο Στρατής ήταν αγρότης έμενε στο Πεθελινό Σερρών και με τη Βασιλική απέκτησαν 2 αγόρια, τον Στέλιο και τον Παράσχο. Το τρίτο αγόρι ήταν ο Παναγιώτης που έμενε στο Σ.Σ. Αγγίστας. Ο Παναγιώτης παρόλο που έμενε στο ίδιο χωριό, δεν έμενε με τους γονείς του. Παντρεύτηκε την Παρασκευούλα έκαναν 2 παιδιά, την Φωφώ και τον Αντώνη και έμεναν στο παλιό πανδοχείο του παππού Αντώνη. Ο Παναγιώτης δούλευε σαν ταχυδρόμος και η νύφη δεν τα «πήγαινε καλά» με τα πεθερικά.

Έτσι ο Θανάσης, το στερνοπούλι της οικογένειας, όπως γίνεται συνήθως, έμεινε με τους γονείς μέχρι το τέλος τους. Ο παππούς πέθανε το 1960 στο χωριό και η γιαγιά το 1968 στην Αθήνα.

Ο παππούς Αντώνης με τη γιαγιά Φωτεινή ήταν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, από τη Λίμνη της Απολλωνιάδας στην Προύσα. Δεν θα πω πολλά γι αυτούς εδώ, θα πω μόνο ότι εκεί ήταν, ευκατάστατοι έως πλούσιοι. Ο παππούς Αντώνης ήταν αρχηγός και διαχειριστής της μεγάλης οικογένειας που καλλιεργούσε και εμπορευόταν με δικό της καράβι από τα Μουδανιά μετάξι. Μετά το «συνωστισμό» περιπλανήθηκαν αρχικά στην Κρήτη στα σημερινά Μάλια. Η περιοχή τότε ήταν ελώδης και δεν τους άρεσε καθόλου. Τους πήραν και τους πήγαν άλλους στον Πειραιά και εκείνους στα Σέρρας.

Ο πατέρας μου γεννήθηκε εκεί το 1926. Λίγο μετά το 1931 γεννήθηκε στο ίδιο χωριό η μητέρα μου Καλλιόπη, κόρη του Ηλία και της Μαρίας Συμεωνίδη. Η μάνα μου είχε άλλα 5 αδέλφια και αδελφές, το Γιώργο, τον Αναστάση, την Παρθένα, την Ελευθερία και το Γιάννη. Η ποντιακή οικογένεια ήρθε από το χωριό Χάντερε στα σύνορα της Τουρκίας με τη Γεωργία. Για τη μάνα μου δεν έχω δύναμη (!) να μιλήσω ακόμη.

Όταν εγκαταστάθηκαν στο Σ.Σ. Αγγίστας τους έδωσαν και κάτι ψίχουλα έναντι της τεράστιας περιουσίας που είχαν στην «πατρίδα»! Επειδή ο παππούς δεν ήταν αγρότης και τότε περνούσε τρένο μέσα από το χωριό έκτισε πανδοχείο με καφενείο στο ισόγειο και έτσι η οικογένεια κέρδιζε τα προς το ζην!

Τη δεκαετία του 1930 έγινε καινούργια χάραξη και η σιδηροδρομική γραμμή έφυγε από το χωριό και πέρασε περίπου 1 χλμ έξω από αυτό. Σταδιακά σταμάτησε η κίνηση και παράκμασε το πανδοχείο και μαζί και τα έσοδα της οικογένειας. Ο πατέρας μου από τότε ανέλαβε να φροντίζει τους γονείς του. Από τότε του παρουσιάστηκαν πολλές ευκαιρίες για προσωπική καριέρα αλλά όλες τις αρνήθηκε γιατί δεν μπορούσε να αφήσει τους γονείς του μόνους και απροστάτευτους στο χωριό. Τη μία ο αρχίατρος στο στρατό (υπηρέτησε και ως νοσοκόμος) του ζήτησε να πάει μαζί του στη Θεσσαλονίκη, την άλλη η αδελφή του Μαγδαληνή τον καλούσε στην Αμερική, μετά τα αδέλφια της μητέρας μου τον καλούσαν στην Γερμανία … όσες προσκλήσεις και αν είχε δεν δέχτηκε καμία γιατί δεν ήθελε να αφήσει τον πατέρα του και τη μητέρα του μόνους.

Έκανε ότι δουλειές υπήρχαν στο χωριό, από δημόσια έργα, μέχρι χτίστης, μέχρι … στο νηπιαγωγείο μου δούλεψε, στο οποίο αργότερα «φοίτησα» κι εγώ! Γιατί πρέπει να σας πω ότι το χωριό τότε, παρότι δεν είχε πλέον σιδηροδρομικό σταθμό είχε αστυνομικό τμήμα, είχε ταχυδρομείο και επειδή ήταν σε κεντρικό σημείο του δρόμου που ένωνε τη Δράμα με «τα Σέρρας» εξακολουθούσε να συγκεντρώνει αρκετό κόσμο. Έκτισαν λοιπόν και νηπιαγωγείο για τα πολλά παιδιά του χωριού το οποίο είχε φυσικά δημοτικό και γυμνάσιο. Θα συγκρατηθώ και δεν θα σας πω τις περιπέτειες μου στο νηπιαγωγείο γιατί είπαμε, τώρα μιλάμε για τους πατεράδες μας!!!

Ο πατέρας μου παρότι προερχόταν από βενιζελική οικογένεια, η μετέπειτα συμπεριφορά του ελληνικού κράτους, βενιζελικών και μη, προς τους πρόσφυγες τους απογοήτεψε. Μικρό παιδί τον είχε γοητέψει ο Καραμανλής ο οποίος είχε ξεκινήσει την καριέρα του από τα χωριά μας. Έτσι μέχρι που πέθανε, δεν πρόλαβε να γεράσει ο καημένος, παρέμεινε «καραμανλικός» παρόλο που δεξιός δεν υπήρξε ποτέ. Ούτε και ο ίδιος μπορούσε να το εξηγήσει.

Έβγαλε με το ζόρι το δημοτικό, αλλά όπως πολλά παιδιά της εποχής του, ήταν πολύ καλός στις αριθμητικές πράξεις και είχε πολύ καλό γραφικό χαρακτήρα. Είχε φυσικά πάθος με τα γράμματα και ήθελε να πάμε στο πανεπιστήμιο τόσο εγώ όσο και η αδελφή μου. Αυτό το χατίρι δεν του το κάναμε!!! Την αδελφή μου την έφαγε ο έρωτας κι εμένα με έφαγαν … ΟΛΑ!!!

Ήταν άνθρωπος με έμφυτο χιούμορ και πάθος για τη ζωή. Τέτοιοι άνθρωποι αξίζουν να ζουν για πάντα γιατί δίνουν πραγματικό νόημα στη ζωή. Σε καμία φάση της ζωής του, δεν γκρίνιαξε και δεν δυσανασχέτισε. Πάντα είχε ένα χαμόγελο για τον καθένα και πάντα δημιουργούς ένα αστείο να πει για το κάθε τι. Πείραζε την μητέρα μου ακόμη και για το γεγονός ότι εκείνη είχε βγάλει 4 τάξεις του δημοτικού ενώ εκείνος το είχε βγάλει όλο. Ξεφύγαμε λίγο …

Όταν παντρεύτηκαν με τη μητέρα μου Καλλιόπη, περίπου στο 1952-53, έμειναν με τους γονείς του. Το 1955 γεννήθηκε η αδελφή μου και το 1958 εγώ. Η πρωτοτυπία είναι ότι, κανείς μας δεν πήρε ονόματα των παππούδων η των γιαγιάδων ούτε από τη μια μεριά ούτε από την άλλη. Ο πατέρας μου σαν καλό παιδί, άκουσε την επιθυμία της μητέρας του που ήθελε το κορίτσι να ονομαστεί Μαγδαληνή, για να «ακούει» το όνομα της κόρης που λείπει στην Αμερική ενώ όταν ήρθε η ώρα μου και επειδή εκείνο το καλοκαίρι η θεία μου είχε έρθει στο χωριό, όχι μόνο με βάφτισε εκείνη με τον άντρα της αλλά μου έδωσαν και το όνομα του, Παναγιώτης!!! Από τότε σιχάθηκα τους Αμερικάνους!!!

Η αναδουλειά ανάγκασε τον πατέρα μου να αναζητήσει λύση εκτός του χωριού. Η σκέψη της μετανάστευσης είτε σε Αμερική είτε σε Γερμανία αποκλειόταν αφού η γιαγιά Φωτεινή ήταν πολύ μεγάλη και δεν υπήρχε περίπτωση να μείνει πίσω. Έτσι η μόνη λύση ήταν η εσωτερική μετανάστευση.

Η μικρότερη αδελφή της μητέρας μου η Παρθενόπη ή Παρθένα ήταν παντρεμένη με τον Πέτρο Πολατίδη, συγχωριανό μας που δούλευε στον ΟΛΠ. Έμεναν στα Καμίνια και είχαν 2 παιδιά, τη Σοφία και τη Μαρία. Δεν ξέρω τις λεπτομέρειες αλλά με παρεμβάσεις τους κατεβήκαμε κι εμείς στον Πειραιά και μείναμε για λίγο στα Καμίνια και κοντά στην εκκλησία των Αγίων Αναργύρων. Από τότε όπου νοικιάσαμε σπίτι και αυτό το κατάλαβα μεγάλος, υπήρχε ή καρβουνιάρικο ή ταβερνάκι. Ο πατέρας ήταν πολύ μερακλής, ο Πέτρος ήταν επιστήθιος φίλος του μέχρι που σκοτώθηκε με το μηχανάκι και το κρασάκι δεν έλειψε ποτέ από το σπίτι.

Εκεί στην Κοκκινιά πήγα στην πρώτη Δημοτικού το 1964 και την τελείωσα με άριστα. Ο πατέρας έπιασε δουλειά στα ναυπηγεία του Σκαραμαγκά και από τότε μέχρι το 1971 τελικά με την ειδικότητα του υδραυλικού - σωληνουργού. Δεν ξέρω για ποιο λόγο, ίσως λόγω της συγκοινωνίας, τον επόμενο χρόνο μετακομίσαμε στην Αγία Βαρβάρα. Εκεί ήταν άλλοι συγγενείς μας από τη μεριά της μητέρας μου. Δύο δεύτερες ξαδέλφες της η Παρθένα και η Σόνια.

Ήταν αδελφές από την Κοζάνη και φυσικά ποντιακής καταγωγής. Η Παρθένα ήταν παντρεμένη με τον Κώστα Μαυρομάτη και είχε 3 παιδιά, τη Φιλιώ , τον Γιώργο και τη Σιμέλα. Η Σόνια η οποία ήταν η μόνη απόφοιτος οκταταξίου γυμνασίου και μας είχε εντυπωσιάσει, ήταν παντρεμένη με τον Ξενοφώντα Φωκά και είχαν μία κόρη την Τασία.

Μετακομίσαμε λοιπόν στην Αγία Βαρβάρα Αιγάλεω (όπως λέγαμε τότε!) και μέναμε στην οδό Αγίου Διονυσίου 24, αν θυμάμαι καλά. Για τον πατέρα ήταν πιο εύκολο γιατί έβγαινε στον κεντρικό και έπαιρνε το λεωφορείο της εταιρείας που περνούσε κάθε πρωί και τους έπαιρνε.

Στη γειτονιά δεν υπήρχε ταβερνάκι αλλά υπήρχε μπακάλικο!!! Το είχαν ο κυρ Σταύρος με την κυρά Ελένη. Είχαν 2 παιδιά τον Κώστα στην ηλικία της αδελφής μου και την Πελαγία στην ηλικία τη δική μου. Πως τα φέρνει η ζωή!!! Οι 2 οικογένειες έγιναν αμέσως φίλοι αφού υπήρχαν ήδη ως κοινοί φίλοι οι οικογένειες των 2 αδελφών. Ήδη είχαν αρχίσει συζητήσεις ανάμεσα στους μεγάλους ποιος θα παντρεύονταν ποιόν, μόλις μεγαλώναμε.

Τα πράγματα δεν ήρθαν φυσικά έτσι. Προς το 1970 η οικονομική κατάσταση άρχισε να γίνεται δύσκολη. Η οικογένεια του κυρ. Σταύρου αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στην Αμερική και να χαθούν τα ίχνη της κι εμείς αναγκαστήκαμε να μεταναστεύσουμε στη Σύρο.

Μέχρι το 1970 ο πατέρας δούλευε καλά. Η δουλειά τότε ήταν εξαήμερη και χαιρόταν όταν μπορούσε να καθίσει υπερωρία. Όταν σχολούσε το Σάββατο γινόταν στο σπίτι γιορτή. Ερχόταν το απόγευμα και έφερνε χαμογελαστός το «φάκελο» με το βδομαδιάτικο. Ακόμη και ο φάκελος είχε κάτι εξωπραγματικό. Μπορεί να μουτζουρωνόταν λίγο από τα χέρια του, αλλά το παραθυράκι με το ριζόχαρτο που μέσα του φαινόταν το όνομα του: ΣΩΛΗΝΟΥΡΓΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΤΕΡΖΟΓΛΟΥ, είχε κάτι μυθικό στα μάτια μου. Χωρίς να ξέρω φυσικά την αξία των χρημάτων που είχε ο φάκελος, το χαμόγελο του και η ανακούφιση της μητέρας που έβγαζε αμέσως την ποδιά και έφευγε για τον μπακάλη συνήθως με μένα μαζί, ήταν γιορτή!!!

Θυμάμαι δυσκολίες όταν το 1968 πέθανε η γιαγιά Φωτεινή. Η γιαγιά ήταν αρχόντισσα και τελικά κατάλαβα ότι εκείνη έκανε κουμάντο στα ζητήματα του σπιτιού και όχι ο παππούς. Μέχρι κι εμένα αρραβώνιασε από τα μικράτα μου ακόμη, με μία βλαχοπούλα στο χωριό, την Κρυστάλλω παρόλο που εγώ αγαπούσα τη Βέτα!!! Η καημένη δεν ξέχασε ποτέ τα μεγαλεία που είχε στην «πατρίδα»!

Προς το τέλος σταμάτησε να μας λέει ιστορίες και μας ξυπνούσε το βράδυ να μας ρωτήσει τι αρρώστια έχει! Η γιαγιά Φωτεινή!!!

Δυσκολίες περάσαμε και όταν κάποτε έσπασε το χέρι του και δεν μπορούσε να καθίσει υπερωρίες. Μόνο με το μεροκάματο δεν έβγαιναν πέρα τα έξοδα. Η μητέρα μου ήταν μοδίστρα και καλή μάλιστα, αλλά όποτε προσπάθησε να δουλέψει, αναγκάστηκε να σταματήσει γιατί ήμουν τόσο ατίθασος, που δεν μπορούσαν να με κάνουν καλά. Έπρεπε να υπάρχει κάποιος στο σπίτι να με παρακολουθεί.

Εντύπωση μου έκανε και άρχισα να σκέφτομαι ότι κάτι δεν πάει καλά όταν είδα σε τι συνθήκες δούλευε ο πατέρας μου. Ήταν περίπου 1,90 και πάνω από 100 κιλά, δυνατός άνθρωπος. Όποτε γινόταν καθέλκυση στο ναυπηγείο με έπαιρνε μαζί του για τη γιορτή. Παρόλο που ξυπνούσα νωρίς (από τις 5) μου άρεσε να πηγαίνω μαζί του. Καταρχήν είχαν μια φανταστική καντίνα που έφτιαχνε τα πιο τεράστια και νόστιμα σάντουιτς που είχα φάει ποτέ. Έπειτα ήμουν μαζί με τον πατέρα μου, μόνοι οι 2 άντρες χωρίς τις γυναίκες και αυτό ήταν μια πολύ ξεχωριστή στιγμή.

Με γύρναγε σε όλους τους χώρους του ναυπηγείου, αλλά όταν με ανέβαζε στο καράβι και μου έδειχνε σε ποια τούνελ και τρύπες χωνόταν για να δουλέψει με εντυπωσίαζε. Πώς είναι δυνατόν αυτός ο τεράστιος άνθρωπος να χωράει εκεί μέσα!!! Μεγαλώνοντας κατάλαβα τι άλλο είναι ικανοί να κάνουν οι πατεράδες (και οι μανάδες βέβαια) για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους!!!

Τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά και οι 2 οικογένειες, η δική μας και του Πέτρου και της Παρθένας που είχαν αποκτήσει και την Έλλη εν τω μεταξύ, αποφάσισαν να δοκιμάσουν την τύχη τους στο Νεώρειο της Σύρου. Αναπτυσσόταν τότε και υπήρχαν ελπίδες ότι εκεί θα ήταν καλύτερα. Μαζί λοιπόν με ακόμη ένα φιλικό ζευγάρι μεταναστεύσαμε για δεύτερη φορά στη Σύρο.

Το 1971 μέχρι και το 1974 στην Ερμούπολη της Σύρου. Ο πρώτος χρόνος καλός, ο δεύτερος μέτριος, ο τρίτος απογοητευτικός από άποψη δουλειάς και όπου φύγει φύγει. Σε ότι αφορά τα παιδιά και ειδικά εμένα, η εμπειρία της Σύρου ήταν καθοριστική και σημαντική αλλά αυτά δεν είναι της παρούσης. Το 1974 λοιπόν Ιούλη, μέσα στη μεταπολίτευση ξανά πίσω στην Αθήνα και στον Κορυδαλλό.

Η αδελφή μου έβγαλε το Γυμνάσιο, γράφτηκε μεν σε Σχολή Κοινωνιολογίας αλλά δεν ήθελε να συνεχίσει, γιατί αγάπησε το Συριανό Αντώνη Ζώρζο. Γίνεται μία σύρραξη στην οικογένεια, αλλά όπως γίνεται πάντα ο έρωτας νικάει, η Μαγδαληνή παντρεύεται το 1975 και φεύγει στη Σύρο, όπου γεννά 2 αγόρια το Γιώργο και το Νάσο.

Εγώ πηγαίνω στην πέμπτη τάξη στο Γυμνάσιο Αγίας Βαρβάρας και ταυτόχρονα γράφομαι στην ΚΝΕ. Χωρίς φυσικά να φταίει η ΚΝΕ, βαράω ένα κανόνι και μένω στην ίδια τάξη, όπου στον επόμενο χρόνο συναντάω τα ξαδέλφια μου Γιώργο και Τασία που ήταν ένα χρόνο μικρότερα. Πολύ ωραία!!!

Τότε ήταν που είχαμε συγκρούσεις με τον πατέρα μου όχι γιατί ήταν αντιδραστικός πολιτικά αλλά γιατί φοβόταν. Εγώ με τον αέρα της νιότης δεν καταλάβαινε τίποτα. Επειδή είχαν προβλήματα με την αδελφή μου και τους κόστισε ό,τι έγινε και επειδή η μητέρα μου, μου είχε έστι κι αλλιώς παθολογική αδυναμία (όπως κι εγώ άλλωστε) και επειδή όπως έγραψα και παραπάνω ήμουν από μικρός ατίθασος, φοβόντουσαν ότι θα χτυπήσω ή και θα σκοτωθώ ακόμη.

Δεν είχαν και πολύ άδικο. Η εποχή μετά την μεταπολίτευση ήταν πολύ σκληρή. Το κίνημα δρούσε σχεδόν σε κατάσταση ημιπαρανομίας. Όταν πηγαίναμε σε συνεδριάσεις, χτυπούσαμε τις πόρτες συνθηματικά και το ξύλο ήταν αλύπητο.

Θυμάμαι μια μέρα, όταν πρωτοδημιουργήθηκε η ΜΟΔΝΕ, είχα μαζέψει στο σπίτι περίπου 25 παιδιά μικρότερων τάξεων για να τους κάνω κατήχηση και να γραφτούν. Όταν κάποια στιγμή ήρθε η μητέρα μου και τους είδε, πως δεν έπαθε εγκεφαλικό!!! Με αγαπούσε πολύ όμως και την κατάφερνα πάντα.

Ο πατέρας δούλευε στα ναυπηγεία στα Αμπελάκια. Καλή του ώρα είχε ένα καλό φίλο που δεν τον άφησε ποτέ αβοήθητο και τον έπαιρνε πάντα μαζί του. Ντροπή μου ξέχασα το όνομα του…! Θυμάμαι ένα αστείο περιστατικό από τα καλοκαίρια όταν με έπαιρνε και δούλευα μαζί του. Δούλευε μαζί τους ένας πολύ μελαψός που μιλούσε σπαστά ελληνικά, δεν θυμάμαι τι εθνικότητας ήταν. Αυτός δούλευε ηλεκτροκόλληση και με έβαζαν βοηθό του. Γυρνούσα λοιπόν εγώ τη σωλήνα προσεκτικά και με τον ίδιο ρυθμό προκειμένου να πετυχαίνει αυτός το καλύτερο αποτέλεσμα. Η αλήθεια είναι ότι ήταν φοβερός μάστορας. Ο πατέρας μου και οι άλλοι μου έκαναν νόημα να καθυστερώ στο γύρισμα ώστε να τον αναγκάζω να μου φωνάζει «ίρνα, ίρνα»!!! Όταν άκουγε τα γέλια τους, έβγαζε τη μάσκα και γέλαγε μαζί τους αφού πέταγε ο ένας στον άλλο στουπιά και ότι μπορείς να φανταστείς!!!

Η αδελφή μου στη οποία ο πατέρας είχε ιδιαίτερη αδυναμία είχε φύγε στη Σύρο και η οικογένεια δεν ξαναβρήκε την ηρεμία της. Το 1976 αρρώστηκε σε ηλικία 50 ετών και υποβλήθηκε σε εγχείρηση στο παχύ έντερο. Συνταξιοδοτήθηκε με αναπηρική σύνταξη και από τότε δεν ξαναδούλεψε κανονικά.

Η εικόνα του πατέρα μου να βγαίνει από το χειρουργείο έχει χαραχθεί στη μνήμη μου. Ο γίγαντας των παιδικών μου χρόνων, ο άνθρωπος με τις ομηρικές μάχες για τα πολιτικά βρισκόταν πάνω σε ένα τραπέζι σκεπασμένος με ένα πράσινο σεντόνι και αυτός ήταν κατακίτρινος και αδύνατος, λες και ήταν ήδη νεκρός! Με το ζόρι πρόλαβα και βρήκα ένα δωμάτιο άδειο, ξάπλωσα και λιποθύμησα.

Τα πρώτα χρόνια του μετά την εγχείρηση ήταν καλά. Η ζωή του ήταν φυσιολογική και περικλείονταν ανάμεσα στο αιώνιο πρόβλημα της αδελφής μου που παντρεύτηκε στη Σύρο και στο να παρακολουθούν τη δική μου εξέλιξη. Δεν τους δικαίωσα ούτε εγώ. Δεν ήμουν ο πειθαρχημένος γιος που περίμεναν. Αφού έβγαλα το Γυμνάσιο, δεν κατάφερα να περάσω στο πανεπιστήμιο (άλλη φορά θα πούμε για τα δικά μου) και το 1979 πήγα φαντάρος. Κόρινθος και μετά Σέρρας μέχρι που απολύθηκα.

Και τότε τον ταλαιπώρησα, γιατί πάλι δεν απολύθηκα στην ώρα μου. Αντί να απολυθώ στις 8 Αυγούστου 1981, απολύθηκα στις 8 Οκτώβρη 1981 αφού έπρεπε να υπηρετήσω και κάτι φυλακές για κάτι «περιπετειούλες» που είχα. Όταν έφτασα στην Αθήνα, είχαν μετακομίσει και δεν ήξερα σε ποιο σπίτι είχαν πάει, φοβερό;

Με καλοδέχτηκαν φυσικά και αρχίσαμε τις ετοιμασίες γιατί ερχόταν η μεγάλη ημέρα των εκλογών στις 18/10/1981!!! Τότε τα εκλογικά μας δικαιώματα ήταν στο χωριό και ο πατέρας (ήταν καλά ακόμη) είχε κανονίσει να πάμε όλοι μαζί με λεωφορείο που έβαλε ο Αχιλλέας Καραμανλής. Πριν ξεκινήσουμε με έβαλε και του υποσχέθηκα ότι, μέχρι να φτάσουμε στο χωριό δεν θα μιλήσω καθόλου στο λεωφορείο. Επειδή αισθανόμουν ενοχή που τους άφησα να μετακομίσουν μόνοι τους, το υποσχέθηκα.

Ανέβηκα λοιπόν στο χωριό, φανατικός κομμουνιστής, με ένα λεωφορείο νεοδημοκράτες, με τις σημαίες τους, τα τραγούδια τους, τα τσίπουρα τους, τις πίτες τους κ.α. Η αλήθεια είναι ότι πέρασα καλά,  εκτός που δεν μιλούσα πολιτικά με κανέναν, μόνο χαμογελούσα σα χαζός!!!

Όταν φτάσαμε στο χωριό απελευθερώθηκα. Συνάντησα τον πρώτο ξάδερφο μου που ήταν φανατικός ΠΑΣΟΚ και πέρασα το σαββατοκύριακο μαζί του. Εκεί μπορούσα να εκφράζομαι ελεύθερα πλέον. Τα υπόλοιπα τα γνωρίζετε. Το μόνο που θα σας πω είναι τούτο: Στο γυρισμό, ο μόνος που είχε όρεξη να μιλάει ήμουν εγώ! Και ο πατέρας μου δεν είχε κουράγιο ούτε παρατήρηση να μου κάνει, ούτε τίποτα!!!

Από τότε άρχισε ο κατήφορος γι αυτόν. Παρόλο που το 1984 έπιασα δουλειά στον ΟΣΕ (το πώς έπιασα είναι μια άλλη ιστορία) και δεν είχε πια οικονομικά προβλήματα, ήταν πια αργά. Είχαν αρχίσει οι μεταστάσεις και τον ταλαιπωρούσαν. Μπαινόβγαινε στα νοσοκομεία, έκανε συνεχώς εξετάσεις και χημειοθεραπείες αλλά τα «λευκά» ήταν ανίκητα.

Ο άνθρωπος του 1,90 και των 112 κιλών άρχισε να μαζεύει και να συρρικνώνεται. Όταν τον πήγαινα με το αυτοκίνητο (είχε πουλήσει τα χωράφια στο χωριό και μου έδωσε τα χρήματα και αγόρασα ένα ΣΕΑΤ 127 που το φώναζα Καλλιοπίτσα!!!) για χημειοθεραπεία, και έπεφτα σε καμία λακκούβα, πονούσε και μου έλεγε, πρόσεχε σε παρακαλώ!!! Αχ, βρε πατέρα!!!

Στα τελευταία του ήταν 45 κιλά. Όταν τον σήκωνα για να τον πάω στην  τουαλέτα, πονούσε παντού. Δεν ήξερα από πού να τον πιάσω. Η μητέρα μου αγώγκιστα τον φρόντιζε όλα αυτά τα χρόνια και μου έχει μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη το παράπονο της, όταν πέθανε: Που είσαι Θανάση να σου τρίψω τα κοκαλάκια σου να μην πονάς!!! Εκείνη που είχε σακατέψει τα χέρια και τα πόδια της από τη συνεχή φροντίδα του! Αγάπη και πόνος!!!

Λίγο πριν πεθάνει ζήτησε να του πάει αυγά μάτια και τυρί φέτα!!!

Θα το μαζέψω λίγο γιατί δεν αντέχω να γράψω άλλο τώρα. Ίσως κάποτε να το ξαναπιάσω.

Δεν πίστευα ότι θα στενοχωρηθώ τόσο από την έλλειψη του πατέρα μου. Πάντα η μητέρα μου ήταν η αδυναμία μου. Πάντα είχα ανταγωνισμό μαζί του. Κι όμως … όταν τελείωσε η κηδεία του, πήγα κι έμεινα σε ένα φίλο μου στο Χαλάνδρι. Το βράδυ με έπιασε δυνατό κλάμα και ημικρανίες που νόμιζα ότι άνοιγε το κεφάλι μου. Πηγαίνοντας προς το Ιατρικό στο Μαρούσι, έβλεπα την άσφαλτο να σηκώνεται και να πέφτει σαν να ήταν θάλασσα!

Τι τα θέλετε; Όπως τα έφερε η ζωή, όπως και ο πατέρας, στα χέρια μου πέθαναν και οι 2 γονείς!

Ο πατέρας μου, μου άφησε χρέη!!! Όχι οικονομικά, παρόλο που μια ζωή ο καημένος πάλευε να τα «φέρει βόλτα». Μου άφησε χρέος να διεκδικήσω αυτά που δεν έζησε εκείνος, αυτά που έκλεψαν από εκείνον και τη γενιά του. Μου άφησε χρέος απέναντι στην αξιοπρέπεια, στη δικαιοσύνη. Δεν ξέρω πόσο τον δικαιώνω. Ξέρω όμως ότι προσπαθώ.

Σας ευχαριστώ που αντέξατε τη φλυαρία μου μέχρις εδώ. Λοιπόν, τι λέτε; Aξίζουν τίποτα άνθρωποι σαν τον  πατέρα μου;

Παναγιώτης Τερζόγλου
γιός του σωληνουργού Θανάση Τερζόγλου